Kawerna ma dwa betonowe otwory znajdujące się w odległości 50 m od siebie. Są widoczne wśród chaszczy z prowadzącej do nich ścieżki. Za otworami znajdują się komory. Komora za otworem południowo-wschodnim jest większa; ma długość 34 m, szerokość 5 m i wysokość 2 m. Znajduje się w niej naturalnego pochodzenia kominek o wysokości 1 m. Od komory odchodzą trzy korytarze. Dwa z nich kończą się ślepo komórkami o wymiarach 9 × 4 m. Trzeci, północno-wschodni korytarz doprowadza do komory za drugim otworem. Ma ona długość 20 m, szerokość 6 m i wysokość 3 m

Kawernę wykuto w wapieniach pochodzących z jury późnej. Jej dno porywa rumosz skalny, nacieków brak. Części kawerny w pobliżu otworów wejściowych są pod wpływem czynników środowiska zewnętrznego. Zimą powstają w nich nacieki lodowe i sople o długości do 1 m. Głębsze partie kawerny mają swój mikroklimat i zimą utrzymuje się w nich dodatnia temperatura. Rozproszonym światłem słonecznym oświetlone są tylko przyotworowe partie kawern, głębiej jest ciemno. Po deszczu kawerny są mokre. Zimą w głębszych partiach kawern hibernują nietoperze

Kawerna została wykuta przez Austriaków w latach 1914–1916. Należała do Fortu nr 53 „Bodzów”. Miała pełnić rolę magazynu amunicji lub żywności, mogła służyć jako schron dla żołnierzy, lub jako punkt, z którego mogli zorganizować wypad gdyby nieprzyjacielowi udało się wtargnąć do fortu lub na jego zaplecze. Po wojnie przez okolicznych mieszkańców była wykorzystywana do składowania śmieci.

Wejście przez otwartą kratę

Ciekawy zarośnięty opuszczony dom, w którym ponoć doszło do morderstwa 

Posiadłość rodziny von Treskow.

Romantyczne założenie krajobrazowe z dominantami Góry Krzyżowej, pierwotnie zwieńczonej krzyżem, oraz Góry Zamkowej ze sztuczną ruiną. Na terenie parku został również założony cmentarz rodziny von Treskow

Opuszczony budynek w Gdyni znaleziony przez przypadek.

widać go od strony ul Wielkopolskiej

W środku trochę bałaganu ale obiekt mało zniszczony,można znaleźć dokumenty,kartony i meble, na dole mieściła się prawdopodobnie jakaś firma.

Po drodze lub jak ktoś mieszka blisko można wpaść.

Niedaleko dawnego zakładu naprawy taboru kolejowego, w gęsto zarośniętej okolicy i położony tuż obok torów kolejowych, stoi piętrowy betonowy budynek częściowo ukryty w zaroślach i o nieznanej historii. Betonowa konstrukcja z dwoma kondygnacjami. Historia tego miejsca pozostaje nieznana. Nie wiadomo, czy pełnił kiedyś funkcję mieszkalną, czy był powiązany z infrastrukturą kolejową – dziś pozostały po nim jedynie puste ściany pokryte graffiti.

Dostęp do środka jest łatwy – z boku budynku znajdują się dwa ogólnodostępne wejścia prowadzące na parter. Na terenie brak ochrony i monitoringu. Aby dotrzeć na miejsce, trzeba iść wzdłuż torów kolejowych lub przejść przez nie, co samo w sobie wymaga ostrożności.

Wnętrze składa się z kilku pomieszczeń na parterze, wszystkie są w stanie zaawansowanej dewastacji. Betonowe schody prowadzą na piętro, jednak pozbawione są poręczy, co zwiększa ryzyko upadku. Na górze znajduje się duży „balkon” – przestrzeń z widokiem na tory i okoliczną zieleń – oraz dwa dostępne dachy, które faktycznie stanowią strop parteru. Mimo iż oferują ciekawe widoki, trzeba tu zachować szczególną ostrożność – wysokość jest znaczna, a barier ochronnych brak.

Piwnica budynku od lat jest zalana i niedostępna. Miejsce bywa odwiedzane przez różne osoby, nierzadko podejrzane, dlatego planując eksplorację, warto iść w grupie i zachować czujność.

Częściowo wyburzone, trzeba uważać... Czasu na zwiedzenie zostało mało. Należy uważać na ochronę. TROCHĘ HISTORII OBIEKTU: Budowa elektrociepłowni rozpoczęła się w 1955 roku. 1 lutego 1957r. nastąpił początek działalności Zakładu Sieci Cieplnej Łódź, a Elektrownia Łódzka i EC - 2 weszły w skład Zakładów Energetycznych Okręgu Centralnego. 1 stycznia 1960r. Elektrownia Łódzka i Elektrociepłownia nr 2 zostały połączone w Zespół Elektrociepłowni. W 1961r. działało już 6 turbozespołów i 8 kotłów, natomiast w 1966r. dokonano rozbudowy o jedem kocioł OP - 140 (nr 9) i turbozespół TP 32,5 MW (nr 7). W latach 1972 - 1975 oddano w EC - 2 dwa opalane mazutem kotły wodne typu PTWM - 100 i PTWM - 180. 1 października 1993 Zespół Elektrociepłowni został przekształcony w jednoosobową Spółkę Skarbu Państwa pod nazwą Zespół Elektrociepłowni w Łodzi S.A. W połowie 2005r. podpisano umowę sprzedaży 85% akcji.